Varios


A noticia da descuberta da momia da raíña Seseshet, fíxome lembrar outra moito mais espectacular, de hai un par de anos: a identificación da momia da faraón Hatshepsut na tumba KV60 do Val dos Reis, preto de Tebas, a antiga capital. En realidade, a raíña do nome impronunciable levaba varias décadas nos sotos do museo exipcio do Cairo. En 2007, unha moa nun vaso ritual co nome de Hatshepsut encaixou cal zapatiño máxico na mandíbula da momia anónima, que resultou ser o personaxe mais fascinante da XVIII Dinastía. E da historia de Exipto, que demo. Pusilánimes como Nefertiti ou Cleopatra non tiñan nada que facer a carón da raíña-faraón que estivo a piques de fundar unha linaxe de mulleres e gobernou con pleno dereito durante mais de vinte anos.

A verdade é que o estatus das mulleres no antigo Exipto, especialmente até o Imperio Novo, xa é peculiar de por si dentro da Antigüidade (e da modernidade, podo engadir). Tiñan unha consideración legal eqiparable á dos homes e podían exercer prácticamente calquera cargo, dende músicas e escribas, até médicas, alto funcionariado e incluso visir. Non semella que fora moi frecuente, pero non había ningún impedimento legal para que ocorrera, e de feito dábase. No que toca á familia real, teóricamente só un home podía ser faraón, pero debía casar cunha princesa real para ocupar o posto, polo que eran frecuentes os matrimonios entre irmáns, para lexitimar o ascenso ao trono do herdeiro. Dalgún xeito, podería dicirse que o poder era matrilineal, aínda que o exercían os homes.

Pois ben, Tutmosis I decidiu saltarse a molesta necesidade dun varón e nomear sucesora ao trono das Duas Terras (encántame o das dúas terras, é como unha novela de fantasía épica) á súa filla Hatshepsut. Pero parece que, cando papá morre, a rapaza é obrigada a casar co seu medio irmán Tutmosis II, cousa que non lle senta de todo ben. Pero Tutmosis II durou ben pouco no trono faraonil, deixando un neno nacido dunha concubina e unha princesa real filla de Hatshepsut, Neferura. Segundo o método tradicional, terían que casar ao pequeno Tutmosis III con Neferura para lexitimar o seu ascenso ao trono, pero semella que a raíña (convertida nese momento en rexente en nome do cativo, coa que non a unía ningún vencello de sangue) retrasou indefinidamente a voda, polo que a Doble Coroa (como mola) estaba na infantil cabeza dun plebeo que non descendía das Grandes Princesas. (Nota: atención a que o neno non era considerado digno do trono a pesar de ser fillo do faraón). Así que Hatshepsut deu unha especie de golpe de estado encuberto e nomeouse a si mesma faraón, masculinizando o seu nome e asumindo os atributos rituais como a barba postiza. O seu home de confianza, Senenmut, exercía como tutor da princesa Neferura, , herdeira do trono.

Aínda que a relación entre Senenmut e Hatshepsut é o que espertou auténtico interés de cotilleo, na historia da faraón, a min o mais interesante paréceme o xogo de intercambios de roles sexuais: unha muller que firma, ás veces como home, ás veces como muller, que non contrae de novo matrimonio pero que tampouco oculta a súa identidade feminina, e que trata de situar á súa filla no trono. Supoño que non é posible saber que se lle pasaba exactamente a Hatshepsut pola cabeza con todo este lío de roles. Posiblemente encarou unha situación sen precedentes como mellor soubo, pero sen complexos de inferioridade.

Por desgraza, o experimento saíu mal, e en menos dun ano morreron Senenmut e Neferura (podemos pensar nunha conspiración dos partidarios de Tutmosis III) ou nunha época de altísima mortandade) e Tutmosis reclamou o seu dereito sobre o trono, exiliando á súa madrasta dentro do propio pazo, e casando cunha princesa real dunha muller secundaria do seu pai (a falta de pan…) Aínda que tiña arredor de 50 anos cando morreu, seguramente a raíña sería unha anciá para os parámetros da época. Morreu como faraón, porque Tutmosis nunca chegou a desposuíla en vida do poder, pero trala súa morte, o novo rei tratou de borrar todo rastro dela, en pedra e papiro. Aínda que xa vedes que non lle saíu de todo ben, e hoxe estou escribindo sobre unha muller morta hai case catro mil anos 🙂

Non son moi de comentar temas de actualidade, pero neste caso non podo eludir o tema candente (nunca mellor dito) do ano que comeza. En realidade, o que me resultou mais dolorosamente sorprendente non foi tanto o tema en sí, que xa tod@s coñecemos, senón as reaccións que lin aquí, aquí e incluso aquí.
Para que non se diga que sempre lle meto caña á igrexa católica, neste blog hai estopa para todos. O Estado de Israel xoga coa imaxe de país “occidental” e civilizado fronte á barbarie islámica. Cando hai vítimas israelíes doen mais, porque son tan loiros, visten coma nós, van a restaurantes e discotecas. É un atentado en chan occidental. Os mortos palestinos son mortos xenéricos de calquera das guerras do mundo, nun campo de refuxiados de calquera parte do terceiro mundo, que é onde loxicamente deben de pasar estas cousas. Polo tanto, as posturas pro-sionistas que atopei ultimamente son un caso do mais puro e simple racismo. Os israelíes teñen razón porque son os nosos, os palestinos son os moros fanáticos e radicais.

Pero até que punto Israel é un estado moderno, occidental e chachi? En primeiro lugar, é un estado creado por unha crenza relixiosa, cousa xa bastante irregular. Non é un pobo expulsado do seu territorio que retorna a él, é unha secta que di que Deus lle prometeu ese territorio! E que por certo, é bastante mais amplo do que colle o actual Israel, e colle parte dos países limítrofes. Por outra banda, descoñezo se se define ou non como estado laico, aconfesional ou algo polo estilo, pero en calquera caso funciona como un estado confesional, o cal para min o equipara a calquera monarquía absoluta ou dictadura do mundo. Un país no que non existe o matrimonio civil, e no que os fillos fóra do matrimonio (relixioso, claro) teñen o status legal de bastardos e carecen na práctica de dereitos, e no que só os homes poden na práctica solicitar o divorcio. Un estado no que só so xudeos son cidadán de pleno dereito, e os crentes doutras relixións que viven neste territorio son cidadáns de segunda, é tal e como eu o entendo, un estado confesional, e o mais alonxado que podo pensar dun estado moderno, occidental e chachi. E estes son só uns poucos exemplos dunha lexislación que non coñezo con detalle.

Non podo entender outra xustificación da actuación de Israel, estes últimos días e en toda a súa historia, que unha xustificación racista á acción dun estado racista, unha xustificación islamófoba (arabófoba?) á acción dun estado integrista doutro signo.

Non sei por que o fanatismo xudeo nos ten que parecer mellor ou mais aceptable que o fanatismo doutro signo. Botámonos as mans á cabeza pola existencia dun estado islámico, pero vemos como normal e necesario que permaneza no mapa este outro ghetto relixioso. E ademáis, xustificamos a acción armada deste estado destinada a eliminar a outro grupo relixioso do seu territorio? Para min, o mais grave é que o xenocidio nazi, no canto de facelos reflexionar sobre o racismo ou a convivencia, deulles lexitimidade. E ideas.

P.D: tamén falan do tema Mario e Antuán, e mellor ca min 🙂

Esta converteuse na anécdota da viaxe por excelencia. A Raíña en Bruxas, aburrida xa de pasear pola vila dos elfos e as fadas, trata de atopar marcha á pouco decente hora das dez e media da noite. No meu precario inglés, ocórreseme preguntarlle á recepcionista do hotel se coñece algún local de jazz por alí cerca (en Internet poñía que si, que Flandes en xeral ten bastante tradición de jazz en vivo) e recibe esta sorprendente contestación:

Recepcionista demasido aria: Jazz? Jazz music? (con cara de “esa música de negros?”)
Eu: yes…
R.D.A: we don’t have jazz. (pronunciando “jazz” como con noxo)
Eu: ??? (con cara de “que queres dicir, tipa?”)
R.D.A: jazz is in America
Eu: sorry?
R.D.A: We don’t have jazz, jazz is in America.

O que quería contestarlle, e non puiden polo meu escaso dominio lingüístico, era: imos ver, loira. Eu veño da outra punta de Europa, dunha vila bastante mais pequena ca esta, e si hai jazz. We have jazz. Que me estás contando? Hai outra cousa que se pronuncie igual que jazz en flamenco e que sexa de mal gusto? Estouche preguntando sen querer onde se pilla droga aquí, é unha clave secreta ou algo? Ou é que tes ordes expresas de mandar aos turistas só ao museo do chocolate?

No primeiro sitio no que entramos esa noite, ao azar, un fulano cantaba blues, bastante ben por certo. Pola do hotel, igual podía actuar o espírito de Billie Holiday esa noite, que eu non me ía enterar.

Mario encárgame o meme mais difícil do mundo, the Ultimate Meme, sobre todo porque vai exactamente diso: que farías se o mundo se acabase mañá. Agardo non estar nunca nesa situación, pero por se acaso, non está de mais levar os deberes feitos.
1) Que canción che gustaría escoitar? Teño que escoller unha soa canción? Sería algo como o Aire da Suite n.3 de Bach, en plan tranquilo e optimista. O do Carmiña Furada que di Mario déixoo para cando sei seguro que non se vai acabar o mundo.

2) A que libro lle botarí­as un ollo? Unha vez mais, un só libro? Pois á Ilíada, concretamente á escena onde Héctor atopa a Andrómaca volvendo da batalla e xa sabe que van perder. Paréceme que lle pega á ocasión.

3) Con quen che gustaría falar? El@s sábeno

4) Que che gustaría comer? Madalenas! Encántanme as madalenas, e nunca as como por aquilo de engordar, cousa que pasaría a ser absolutamente irrelevante se se acaba o mundo. E café.

5) Que farías e que che queda pendente por facer? Tomarme un Valium (para contrarestar o café) e tratar de desfrutar as horas que queden, se pode ser acompañada mellor. En canto ao que me quedaría por facer, mil cousas. Tocar algo de Coltrane, escribir unha novela e descubrir algo importante que salve mogollón de vidas, por poñer tres. Igual isto último tamén da un pouco igual se se acaba o mundo.

E mándolle o encargo a Zerovacas, Feiranta o Moucho, e o Señor de Trasalba

Fuji nomíname para o Brillante Weblog, o cal é toda unha honra para unha humilde peza de xadrez, aínda que nunca lle perdoarei que me collera de sorpresa, sen tempo tan sequera para vestirme de longo e desfilar pola alfombra vermella. Así que cumplirei a miña parte nominando a sete blogueiros para tan codiciado galardón.

1. Brillante Weblog á mellor fotografía: W. Sobchak, por CCCP
2. Aos mellores efectos especiais: O Pastor Eléctrico, por As Ovellas Eléctricas
3. Mellor Weblog estranxeiro (aínda que de realización nacional) : Arale, por Chirimbowling nos Lluesei.
4. Mellor banda sonora: Sergio ’74, por Retropower
5. Ao mellor guión: A Doutora Seymour, por Meu dito, meu feito.
6. Mellor dirección: Mario, por O Porto dos Escravos, cartas dende a illa de Gorée
7. Brillante Weblog especial a toda unha carreira: Zerovacas, por Zero Vacas. A ver se volve xa de vacacións.


Hoxe, no canto de estar na mani, non tiven mais remedio que estar noutro sitio, por motivos pofesionales. No tal sitio, dábanche un convite para unha cea, en plan “fulanito/a y acompañante”. E aínda que nos pareza que todo é xa supernormal e incluso moi cool, estou segura de que chegar a esa cea cunha parella do mesmo sexo sería unha auténtica provocación. Ás veces penso que tendemos a pecharnos na nosa burbulla (sexa cal sexa) e non nos decatamos de que hai outros mundos. E algúns son moi rancios. Feliz día do Orgullo.

PD: a homosexualidade eliminouse como parafilia dos manuais diagnósticos de enfermidades mentais hai só trinta anos. A transexualidade aínda figura como trastorno da conduta sexual.

Lin e relín coidadosamente o post anterior, a raíz dos comentarios que recibín, e continúo sen entendelo: estou segura de que o único que dixen foi que me parecía mal que se suspenderan concertos. Unha doutrina desatinadamente revolucionaria e paradoxal, que diría Russell, a xulgar polas reaccións. Nos comentarios subseguintes, insuouse que non sabía o que dicían as letras, acusoúseme de apoiar a certas organizacións extintas (?) e empregouse a palabra “camada” e alguén preguntouse se me parecía ben asasinar homosexuais. Ah, e deuse por sentada a miña xuventude, cousa que me afaga pero da que debo disentir.

Teño a miña propia teoría, seguramente errónea,
sobre o que ocorre con estas cousas. Eu chámoa a Teoría das Ideas en Bloque, por aquilo de darlle un aire platónico. As Ideas en Bloque postula que cando un concepto é expresado publicamente de xeito repetido como unha unidade convírtese nunha Idea en Bloque: é como un átomo, comportase como un todo e é teóricamente indivisible. Unha opinión non pode ser contraria ou favorable a unha parte reducida da unidade, esténdese e interacciona sempre co Bloque.

Exemplo de Idea en Bloque: Cando estaba quitando o carné de conducir, a miña instructora era de dereitas, e loxicamente tiñamos unhas broncas monumentais aínda que amigables (mais ou menos). A boa señora actuaba e falaba sempre dando por feito que eu era votante do PSOE, cousa que é absolutamente falsa. Para esta persoa, o concepto “ser de izquierdas”, como ela dicía, funcionaba como unha idea en bloque, e servíalle para prever punto por punto o que ías opinar sobre cada tema. Equivocábase de cabo a rabo, claro.

O que implica as Ideas en Bloque é o ben que fan o seu traballo os medios de comunicación, sentando un estándar ideolóxico, que por suposto podes non seguir, pero que está aí como medida do razonable e moderado. As disensións respecto do estándar son doadamente encadradas nun dos Bloques. Aforro enerxético, que se chama.

Hai un par de anos vin a Banda Bassotti en directo. Pasoume como noutras ocasións, que entrei porque me gustaban medianamente e saín absolutamente fan. De feito, entendín que o meu camiño vital estaba errado e que o que en realidade quería facer era tocar nesa banda. Non sei se sería capaz de pegar os chimpos que pegan eles termando do saxo, pero todo consiste en ximnasio e vontade.
O caso é que o meu tamaño é un handicap para ser fan de Banda Bassotti, sentinme como se no concerto houbera un sinal ao estilo dos parques de atraccións “para subir tes que ser así de alta”. E eu non daba, claro. Así que alí me vin, no medio dun montón de rapazolos enormes tipo red skin (algún día falarei da teoría que temos sobre a homosexualidade reprimida que destila o rollo skin) desfrutando mogollón do concerto pero temendo seriamente pola miña integridade física no medio dun pogo descontrolado. Especialmente cando o colega que tiña ao lado (e que tampouco chegaba á marca do sinal) saíu literalmente propulsado polos aires.
Pero o que realmente pasou non foi que os punkies estes fixeran batido de Raíña, que era o que me estaba temendo, senón que, cando aquilo se puxo particularmente violento (e gay) con tódolos mozotes sen camiseta empurrándose os uns aos outros, deixei de tocar o chan cos pes e fun delicadamente depositada por varias mans nunha marxe da pista. E xuraría que incluso alguén me colocou o pelo.
Dende alquela gárdolle particular aprezo a Banda Bassotti e aos seus groupies, non só porque me perdoaron a vida, senón porque se lles nota o bo rollo que desprenden. Por iso tamén me parece particularmente inxusto todo isto que está a acontecer. Así que xa sabedes, rapaces: se precisades outro saxo tenor pensade en min. Porfa.

Para que vexades que ás veces tamén chegan agasallos chulos:)

Mándame Mario un convite-rescate para un meme que me permite actualizar por fin, nun momento falto de inspiración. Que se lle vai facer, non sempre está unha lúcida e estupenda :p

A cousa é falar dos peores agasallos que che fixeron na túa vida. Nisto, as tías témolo mais doado: as cotas de esperpento son inimaxinables. Aínda que como eu non fixen a comuñón coido que me salvei da peor parte. Aínda así, chégalle ben, e se non xulgade vós mesmos.

1. Pendentes. Este, mais que un mal regalo, que houbo de todo, é un regalo estúpido, tendo en conta que non teño as orellas furadas, e que este é un feito amplamente coñecido e comentado na miña familia. Algunha “agasallante” incluso se ofendeu cando llos devolvín. “Pues dile a tu madre que te haga los agujeros”. Menos mal que non se lle ocorreu mercarme un vale por unha tatuaxe hard core.

2. “Leyendas de la España antigua” Alguén debeu de chivatearse de que me gustaba a mitoloxía, e semella que o sitio de Numancia entra dentro desa categoría. Nota: estrañamente, mais da metade das lendas incluían o elemento canibalismo(?)

3. Unha cadea con estampita da virxe. Non sei se era ou non a mala idea, ou unha discreta invitación a que volvera ao redil da verdadeira fe (no que nunca estiven).

4. Un diario. Non é que sexa un agasallo particularmente terrible, pero o grave é o agravio comparativo: por que aos rapaces lles regalan estilográficas superchulas e ás rapazas diarios con esa especie de nácar de pega por fóra?

5. Un tartaruga de baño. Eu tiña tres anos, e ENCANTÁBAME esa tartaruga. Descubrimos que era un mal regalo cando a tirei pola fiestra e me carguei un coche. A tartaruga saiu ilesa.

Por certo, este meme vai para o Gato de cor imposible, o Pastor, a Chairega, Roi Buligan e Curriolo (o teu primeiro meme!)

« Páxina anteriorPáxina seguinte »