Idas de olla


Non vou dar agora un decálogo de métodos suicidas de probada eficacia, se era o que agardabades. Non estou disposta a que pese sobre a miña conciencia as tentativas de pasar a mellor vida de ninguén… nin que me reclamedes se non funciona :p

O tema era mais ben sobre se é lícito ou non querer matarse, se se trata dunha mostra de patoloxía ou de liberdade individual. Eu asumo que hai casos de suicidio que entran de cheo na patoloxía mental, pero todo suicidio é por definición unha enfermidade mental ou hai casos nos que un pode querer morrer e hai que permitirllo e incluso facilitarllo (como con esta funcional e ultramoderna cabina de suicidio). Non penso tampouco en persoas con enfermidades terminais, que piden en realidade unha morte digna, adiantada se cadra pero inevitable na súa situación, senón en xente que sinxelamente decide que non quere seguir vivindo. Hai non moitos anos o telexornal encheuse de noticias macabras sobre adolescentes que quedaban por Internet para suicidarse xuntos, especialmente en Xapón onde matarse non ten tanta condena social como en Occidente, pero por estas latitudes chuviosas nosas tamén é bastante frecuente que apareza algún veciño pendurado do palleiro.

Tamén hai quen fala de suicidio ritual, referíndose a situacións nas que determinadas culturas prescribían este método como saída digna e incluso case obrigatoria (na Roma clásica, a un condenado a morte podía dárselle a posibilidade de aforrarlle traballo ao Estado cunha especie de Ikea suicida, e iso aportaba unha serie de avantaxes fiscais para a familia). Entendo que nestes casos non se pode falar de depresión nin de ninguha outra doenza recoñecible.

Pero, e hoxe en día? Existe algunha situación na que matarse sexa unha saída razonable? É unha cuestión de prexuízos relixiosos ou de autoconservación da especie? Chegamos a un grao de intelixencia tal que podemos decidir até este ounto sobre a nosa propia existencia, ou o instinto de supervivencia é tan primario que non se pode concebir que quede abolido salvo dende a enfermidade?

Agardo opinións diversas e variopintas. Eu aínda non teño formada a miña…

Despois de tanto falar da fin do mundo, un xeito de morrer limpo, rápido e eficaz, lembrei que tiña pensado escribir un post co meu top ten de xeitos absurdos de suicidarse. Igual vos parece que é un tema demasiado serio para bromear sobre el, pero persoalmente son da opinión de que nada é demasiado serio para non facer bromas. Ademais, é realmente curioso o difícil que pode resultar quitarse do medio. A resistencia do ser humano é sorprendente.

1-Unha caixa enteira de protector gástrico: o único que vai pasar é que poderás comer toda a comida mexicana que che pete sen ter ardores.

2-Autoesganarse: case tan absurdo como deixar de respirar.

3-Saltar ao baleiro: eficaz dende un rañaceos, patético dende un entrechan.

4-Tirarse ao tren, fallar, romper un brazo e cabrearse porque non ven o helicóptero a buscarte (?)


5-Tomar unha caixa enteira de pastillas das chungas, colgarse, tirarse ao río… e que todo falle!! Ou realmente existe un plano divino, ou suspendiches psicomotricidade aos tres anos.

6-Meterse na bañeira co secador do pelo prendido. Demasiada tele.

7-Cortar as veas polo lado do brazo polo que non pasan veas.

8-Meter os dedos no enchufe. O meu favorito.

9-Tres trankimazines. E despois chamas ao 061 dicindo que tomaches… tres trankimazines. Botas unha sesta.

10-Meter a cabeza no forno. O de Sylvia Plath era de gas! Os fornos eléctricos deberían levar unha nota que puxera “Atención: este electrodoméstico non é apto para suicidios”.

Vai demasiada calor para escribir nada, así que déixovos a miña última descuberta alícica, que ben podería ser un soño un tanto febril…

A imaxe é de Elena Chernenko, ou Kassandra, que descubrín grazas ao blog de Estíbaliz, onde sempre atopo cousas interesantes:)

En directo dende o estadio de fútbol do Dinaburg en Daugavpils, Letonia, Mediocrity or Even Incompetence presentan o seu novo disco, que contén algúns dos seus temas mais coñecidos e mantén o espírito do indie rock mais auténtico dos seus comezos, na liña de grupos como Jimmy Eat World

Os fans veranse mais que satisfeitos, especialmente aqueles que acusan a Mediocrity de tomar un rumbo mais comercial e popeiro no seu último traballo. Atentos á versión de Riot Van de Artick Monkeys.

P.D: recoméndovos tamén A very persistent one, de Pârâul Şindrilei (Dacia Records, 2038) e The reality of Tomorrow, de Rutherdford


Onte, por segunda vez, tiven o que creo que foi a síndrome de Stendhal. A primeira vez foi hai uns anos, aquí. Aínda que poda parecer moi romántico, non é nada agradable. Nunca deixará de asombrarme o preto que están o placer estético e a crise de ansiedade.
P.D: por certo que este lugar, en árabe, chamábase “a Vermella”.

A idea dunha memoria colectiva non é patrimonio do doutor Sheldrake. De feito, o que el postula parécese moito á idea de Jung dun incosnciente colectivo, que ao principio era moi semellante eo supereu freudiano (unha conciencia social e moral)e rematou derivando na idea dunha memoria de especie, un caudal común de coñecementos que os seres humanos compartimos polo feito de selo. Jung explicaba con isto cousas como a telequinese ou a telepatía, que serían reverberacións na memoria colectiva.

Supoño que si é certo que compartimos cousas polo feito de pertencer á mesma especie, pero eu opino que son mais ben xeitos de organización da información que información en si mesma. É como se todos tiveramos o mesmo disco duro, pero cada un pode metelle os programas que lle pete. Vai ter funcións distintas, pero o xeito de traballar é o mesmo. O que non comparto con Jung nin con Sheldrake é esa idea de certa transmisión xenética da información. Ou mellor: a idea non me parece nin boa nin mala en si mesma, pero hai que demostrala. Por moi disparatadamente xenial que semelle, hai demostrala para que sirva de algo.

Como se explica entón (pregúntase Sheldrake, MD, ao que non podo deixar de imaxinar cunha capa con lúas e estrelas) o feito de que o cociente intelectual da especie humana aumente progresivamente nos tests? Ocórrenseme varias explicacións alternativas, como por exemplo o maior hábito de lectoescritura ou de pensamento abstracto que temos hoxe en día, ou que o CI sexa un instrumento defectuoso sesgado polo nivel cultural. NOn son nin mellores nin peores explicacións, pero teñen a avantaxe de que se poden deseñar experimentos para descartalas ou confirmalas. Como probamos a existecia da alma, de deus ou da memoria colectiva? Se fora agnóstica, diría que son obxectos espirituais que caen fóra do alcance da ciencia. Como non o son, digo que son ideas que non adminten refutación, e pol tanto valen o mesmo que dicir que hai unha pequenos homiños verdes que me falan e que só eu podo ver.

Pensar que existen realidades mais aló da nosa capacidade de coñecemento é ter en moi pouca estima á nosa especie. Podemos dicir que hai cousas que non sabemos aínda, pero cando alguén sostén que tal ou cal idea non é demostrable (ou refutable) e nunca o será, porque pertence a outra orde de cousas, da para desconfiar. Aí xa estamos entrando no cenagoso terreo da fe.

Hoxe asistína unha conferencia que en principio trataba sobre etoloxía, ratas que resolven labirintos, parruliños que pensan que es mamá e cousas desas, e na que o conferenciante rematou falando da estraña hipótese dos campos morfoxenéicos. Eu nunca escoitara falar de semellante cousa, nin do personaxe que semella ser Rupert Sheldrake, que ten nome de mago da tele ou algo así.

A cousa ven dicindo que calquera estrutura natural ten unha tendencia cara unha orde predeterminada, unha sorte de “memoria” innata. Atención, toda estrutura natural, incluídos seres inanimados como os cristais, as rochas ou incluso as galaxias. Os animais tamén terían esta tendencia, de xeito que cada individuo posuiría unha especie de memoria colectiva da especie.

Isto vai totalmente en contra da segunda lei da termodinámica, que di exactamente o contrario, que a desorde aumenta progresivamente en calquera sistema a menos que invirtamos enerxía en mantelo en orde (véxase o Experimento do Andel de Nela) pero explica algúns fenómenos estraños, como o feito de que as ratas resolvan hoxe labirintos mellor que hai trinta anos (sen estar sequera emparentadas entre si) ou que memoricemos mellor a orde das letras dun teclado que ningunha outra. De feito, esta teoría ten un disparatado corolario: a frecuencia coa que ocorre un feito fai que cada vez sexa mais probable que ocorra. Einstein debe estar revolvéndose na súa tumba.

Supoño que é obvio que non acredito en nada disto, pero si que me parece interesante sinalar que hai feitos moi difíciles de explicar e alguén (aínda que teña nome de prestidixitador) que trata de explicalos. As hipóteses están para ser falsadas, por estrañas que parezan a priori. Se hai que cargarse unha lei esencial ou un paradigma, a por el. Torres mais altas caeron.

Lin e relín coidadosamente o post anterior, a raíz dos comentarios que recibín, e continúo sen entendelo: estou segura de que o único que dixen foi que me parecía mal que se suspenderan concertos. Unha doutrina desatinadamente revolucionaria e paradoxal, que diría Russell, a xulgar polas reaccións. Nos comentarios subseguintes, insuouse que non sabía o que dicían as letras, acusoúseme de apoiar a certas organizacións extintas (?) e empregouse a palabra “camada” e alguén preguntouse se me parecía ben asasinar homosexuais. Ah, e deuse por sentada a miña xuventude, cousa que me afaga pero da que debo disentir.

Teño a miña propia teoría, seguramente errónea,
sobre o que ocorre con estas cousas. Eu chámoa a Teoría das Ideas en Bloque, por aquilo de darlle un aire platónico. As Ideas en Bloque postula que cando un concepto é expresado publicamente de xeito repetido como unha unidade convírtese nunha Idea en Bloque: é como un átomo, comportase como un todo e é teóricamente indivisible. Unha opinión non pode ser contraria ou favorable a unha parte reducida da unidade, esténdese e interacciona sempre co Bloque.

Exemplo de Idea en Bloque: Cando estaba quitando o carné de conducir, a miña instructora era de dereitas, e loxicamente tiñamos unhas broncas monumentais aínda que amigables (mais ou menos). A boa señora actuaba e falaba sempre dando por feito que eu era votante do PSOE, cousa que é absolutamente falsa. Para esta persoa, o concepto “ser de izquierdas”, como ela dicía, funcionaba como unha idea en bloque, e servíalle para prever punto por punto o que ías opinar sobre cada tema. Equivocábase de cabo a rabo, claro.

O que implica as Ideas en Bloque é o ben que fan o seu traballo os medios de comunicación, sentando un estándar ideolóxico, que por suposto podes non seguir, pero que está aí como medida do razonable e moderado. As disensións respecto do estándar son doadamente encadradas nun dos Bloques. Aforro enerxético, que se chama.

Esta é a resposta ao comentario de Ima no post de Identidade. E como penso que o celme do blogomillo son os comentarios (e que este ademáis ten calidade case que literaria), póñoo tamén, a risco de que quede un pouco longo.

Supoño que os erros no sistema acaban por ser os que nos conectan coa realidade, os q nos alertan de que nada é como o vivimos dentro da nosa cabeza. A min moito me intriga se realmente dá igual o que somos pra nós porque só somos aos ollos d@s demais, das que están fóra e nos ven, nos reciben. O certo é cada vez vexo máis distantes esas dúas dimensións, máis incomunicadas, até o punto de andar cavilando se poderiamos levar por dentro algo totalmente distinto ao que se ve, se se perden cousas nese tránsito do sistema nervioso ao movemento. “seino pero non o explicar”, terá sentido esta afirmación?
E despois esta, se admitimos q somos a partes iguais o q pensamos e como nos pensan, se cambia como nos ven, cambiamos nós? Se cadra si, ás veces penso q si, q é igual ca se un día nos levantamos e nos vestimos de mods, heavies, hippies ou pij@s… acabariamolo sendo, tarde ou cedo… a imaxe, a representación, acaba por conformarnos… ou non?

Cando era moi moi pequena (tampouco é que agora sexa moi grande), a unha idade na que os libros din que os nenos non distinguen aos demais de si mesmos, eu tiña unha sensación moi vívida, que pasou a ser un dos escasísimos recordos que teño desa época: a estrañeza por ser eu mesma. Non eu-eu, senón a estrañeza por ter uha identidade propia e diferenciada, que era esta pero que a min me parecía (igual porque moito non a distinguía aínda, a ver se van ter razón os libros) que podería ser perfectamente calquera outra. Estaba tendo consciencia da privacidade do meu propio pensamento, de que pasaban cousas dentro da miña cabeza que ninguén mais podía coñecer. E parecíame rarísimo.

Anos despois, con trece ou catorce, ocorreume unha cousa moi estraña que tamén lembro con nitidez. En realidade, como ocorrer ocorrer non ocorría nada. Eu estaba gardando unha pila de toallas limpas no armario do meu cuarto. E nese intre tiven unha conciencia estrema de todo (a luz, a temperatura, o tacto das toallas e o olor do cuarto, o pelo diante dos ollos, as cores…) e de min mesma, como un eco amplificado desa sensación de cando era nena.

Agora sei que moi probablemente foi un chute a destempo de dopamina, unha excitación neuronal sen un estímulo externo que a provocara, que cargou de significado emocional un intre que debía ser neutro.

Non sei se isto contesta ao que formula Ima, probablemente non, pero o meu propio concepto de identidade pivota sobre esas dúas vivencias.

P.D: estaba escoitando isto mentras escribía, e encaixaba estrañamente, así que aló vai. Cortesía do Sak, compañeiro dalgunhas farras memorables.

No principio, foi a dopamina. O pó máxico que convirte os feitos en recordos. Suavízaos, desdebúxaos, destácaos. A outra cara da moeda, os lentes a través das que vemos a realidade. Se os teus pensamentos soan, como podes saber que son teus? Os circuitos neuronais como as curvas dunha estrada. Como un novelo de fío finísimo que nos contén. O fío da vida. Cando te recoñeces no espello, algo muda. O teu corpo como unha marioneta. Só tes que pensalo e móvese.
Se tiveras os ollos doutra cor, seguirías sendo ti? E se naceras noutro lugar? Nunca saberemos o que sucedeu antes de recoñecernos no espello. O equilibrio entre moléculas e receptores determínanos. Un erro, un exceso, e diluiríamonos. Non saber que vives é como non existir.
A música das esferas, a música dos neurotransmisores. Millóns de quilómetros para ler tres notas. A cada paso, unha perda irreparable. Alonxámonos do comezo deixando unha estela de recordos. Tiveches algunha vez un déjà vu, un erro no sistema?

« Páxina anteriorPáxina seguinte »