Idas de olla


Os memes pasaron un pouco de moda, pero como agora está de moda o pasado de moda, podemos dicir que é vintage e quedar tan anchas. Neste caso, ademáis, non podo rexeitar o convite, por vir de quen ven e porque trata dun dos meus temas favoritos.

Quen te convidou: Mario Regueira, un auténtico resistente do blogomillo, que continúa incólume á fronte do Porto dos Escravos.
Convido á miña vez a Edu Estévez, Agurdión e Lourixe, a ver se se animan 😉

1. O último libro que liches

Como case sempre estou a ler dous ou tres simultaneamente, voume decidir polo último que rematei: El Universo Infinito, de Lisa Randall, un ensaio sobre a física actual que consegue explicala sen unha soa fórmula matemática e facela comprensible (cando menos na medida na que é posible).

2. O libro que cambio o teu xeito de pensar

Direi dous: Contacto, de Carl Sagan, e Axiomático, de Greg Egan. Non sei se cambiaron a miña forma de pensar ou, máis ben, conseguiron poñer en palabras pensamentos que antes non as tiñan. Tampouco creo que sexa casual que sexan dúas novelas de ciencia ficción, porque sempre teño a sensación de que teñen a capacidade de explicar o presente mellor que moitas obras en principio máis realistas.

3. O último libro que che fixo chorar

Non son nada de chorar, nin cos libros nin coas películas. Se teño que dicir un que me emocionara, e por non repetir Expiación, que xa o puxo Mario, direi El amante del Volcán,  de Susan Sontag.

4. O último libro que che fixo rir

Chámome Vermello, de Orhan Pamuk. Ademais de facerme rir, fíxome poñerme triste, emocionarme, reflexionar, volver atrás para reler parágrafos e alucinar bastante en xeral cunha narración tan complexa e tan incriblemente visual.

5. O último libro que che prestaran e que non che devolveran

Introducción a la Psiquiatría, de Vallejo Ruiloba. Xa teño a edición nova, así que da un pouco igual, e tampouco tiña grande valor sentimental…

6. Un libro que che emprestaran e que non devolveras

Esquemas de Neurología, VVAA. Digamos que foi un botín de guerra que me cobrei…

7. Un libro que relerías

Relín varias veces o Canon holmesiano e volverei relelo unha e outra vez, polo visto.

8. Un libro para agasallar a cegas:

Outono Aquí, de Mario Regueira. Obviously.

9. Un libro que te sorprendeu para ben

Jesús, el profeta judío apocalíptico, de Bart Ehrman. Ademáis dese título, tiña unha portada tan chunga que sempre o levaba cun forro de papel, para que non parecese que estaba lendo algún texto fundacional dunha secta destrutiva, pero resultou un estudo histórico do máis interesante que ademáis dotaba de argumentos a unha atea irredenta coma min.

10. Un dos primeiros libros que liches na escola

Lembro vagamente algo sobre unha ratiña que rillaba no papel para escapar do libro, pero en canto a ler conscientemente e con agrado, recordo con especial cariño A expedición do Pacífico, de Marilar Aleixandre. Ademáis, veu Marilar para falarnos del. Así que, Marilar, se les isto, eu era a nena repelente da última fila.

12. Un libro que roubaches

Nunca roubei un libro! Non tiven infancia! Nin sequera en Alcampo, co doado que era… Se puidese volver ter dez anos, roubaría sen dúbida a colección enteira de Isaac Asimov, que ía xuntando aos poucos e que me encantaba.

13. Un libro que atoparas perdido

Atopei no bus unha novela de Agatha Christie, desas que venden nos quioscos, pero non lebro o título. Dentro do que cabe, aínda menos mal, a outra opción era novela rosa, supoño.

13. O autor do que máis libros tes

Se nos referimos a exemplares, sería Lewis Carroll pola miña colección de Alicias. Se a pregunta é sobre títulos, a cousa estaría entre Conan Doyle e H.P. Lovecraft, probablemente.

14. Un libro valioso

A miña Alicia Anotada, tanto por valor obxectivo como por valor sentimental, e algunha outra que me agasallaron.

15. O libro que estás a ler agora mesmo

Simultaneamente, coma sempre, Corazón de Tinta, de Cornelia Funke, e Filosofía para Médicos, de Mario Bunge.

16. Un libro que prohibirías

Non prohibiría ningún libro, creo que incluso dos moi malos ou dos moi perversos hai cousas que aprender. O truco está en aprender a ler con sentido crítico. Ou, como dicía meu avo, que o papel terma do que lle poñen.

17. Un libro que levas tempo querendo ler

A segunda parte de O Xogo de Ender. A ver se se animan os de Urco… Tamén Settecento, de Marcos Calveiro.

18. O próximo libro que vas ler

Nunca se sabe. Teño tantos na pila de pendentes que pode ser case calquera cousa.

19. O libro que non lerías endexamais

Véxome capaz de ler case calquera cousa, chegado o momento. Se me deixades nun cuarto baleiro cunha de Corín Tellado seguramente remate léndoa.

20. A túa triloxía ou saga preferida

Debátome entre un clásico e imprescindible, O Señor dos Aneis, e un sorprendente e marabilloso A Materia Escura, que ademáis de animaliños que falan e fadas, como na peli, contén altas doses de rebeldía, pensamento científico, crítica á superstición e ás relixións organizadas e universos paralelos.

Uf! Chegamos ao final coa lingua de fóra, pero chegamos. Xa me esquecera do divertido que era isto dos memes, agora teño unha fame lectora e relectora que me vai durar semanas

Estes días ando a facer un deses pasatempos que circulan polas redes sociais, que non valen maiormente para nada salvo para quedar en evidencia diante dos amigos que, por outra banda, xa coñecen todas as evidencias posibles. Este trátase de escoller un filme durante trinta días, respondendo a unhs serie de categorías fixas, tipo “un filme que volverías ver” ou “un filme que odias”. O caso é que varias das categorías esixían escoller películas románticas ou “sobre o amor”, así en xeral, e decateime con relativa sorpresa que me producían unha mestura de perplexidade, fastío e certo cabreo. Resulta que detesto as pelis de amor.

Detéstoas mais do que eu mesma sospeitaba, pero cando me vin obrigada a pensar nunha película de amor que me gustara, ou que significara nalgún momento algo para min, resultou que non había ningunha: nunca me sentín nin remotamente identificada, nunca desexei ser a protagonista feminina, nunca me provocaron maior sensación que tedio e repetición eterna do mesmo argumento. E dado que o patriarcado decidiu sen consultarme que, como levo dous cromosomas X, ese tipo de filmes DEBEN interesarme, atópome en situacións nas que teño que xustificar por que non me gustan, ver caras de sorpresa porque propoño ver CALQUERA OUTRA COUSA no cine, ou contestar test nos que varias das preguntas versan sobre o propio. Ben, nisto último metinme soíña, dacordo.

1. Sempre van do mesmo: o amor é a xustificación da vida humana e ese amor ten unhas características moi determinadas, que polo que parece son comúns a todo o xénero humano salvo a servidora.

2. Teño serias dificultades para entendelas. En serio. Nunca entendo por que as personaxes actúan como o fan, e semella ser obvio para todo o resto do mundo (“por amor!”) (???)

3. Nunca me sentín como semellan sentirse as personaxes desas películas. E agardo non sentirme así nunca. Por suposto hai persoas ás que quero, ás que quero moito e que me fan moi feliz, pero daí a perder todo atisbo de vergoña e sentido común, pois non. Se algún día me decido a probar algunha sustancia psicotrópica, xa vos contarei como foi a experiencia, ata daquela estou ben así, grazas.

4. Parece que as mozas teñen que ter unha serie de obxectivos vitais X e os rapaces outros Y completamente diferentes e sobre iso pivota a tan ochentera e socorrida “guerra de sexos” que nutre boa parte do xénero. Pero resulta que os meus intereses e obxectivos non teñen nada que ver con X nin con Y, e síntome como un can verde todo o tempo.

5. Non me interesan demasiado as vidas de persoas que non coñezo. E menos aínda se o mais interesante delas é que son como as de todo o mundo. Pois vaia.

6. Estou convencida de que non se pode facer unha peli de amor orixinal. Nin sequera experimentos culturetas e aclamados pola crítica, tipo “Before Sunrise” se libran de caer de novo nos mesmos tópicos sobre como se supón que somos os homes e as mulleres.

7. Cando nunha peli que vai doutra cousa os guionistas se sinten obrigados a introducir unha historia de amor convencional, cabréome. Que pasa, que non somos capaces de interesarnos por un argumento doutro tipo se non vai convenientemente aliñado de hormonas?

8. Semella que o único obxectivo das personaxes femininas é o de facer posibles as tramas “románticas”. Menos mal que está a tenente Ripley para redimirnos.

9. As cousas románticas non me parecen románticas. Parécenme, no mellor dos casos, cursis, e no peor, unha afrenta que só se saldaría con sangue.

10. Como xa dixen mais veces neste blog, Meg Ryan é o Maligno.

Esta semana caín na conta de dúas verdades fundamentais:
1. calquera cousa que se che ocorra, por orixinal que che pareza, xa se lle ocorreu antes a un tipo grego.
2. hai cousas que son tan obvias que da vergoña dicilas pero, aínda así, hai que dicilas. Incluso repetilas.
E aínda unha terceira:
3. moi probablemente, o tipo grego sexa Platón.

Esta semana andiven a voltas cun concepto tan vello como o propio Platón, a idea da androxinia. Para el implicaba a separación esencial á que fomos sometidos os humanos no mundo das ideas, a fractura que nos cercena da nosa outra metade, á que buscamos no mundo material para completarnos. Curiosamente, a outra metade non tiña por que se do xénero oposto, os andróxinos platónicos podían estar tamén compostos por dous homes ou dúas mulleres. Pero o concepto de androxinia platónico non é o que me interesa, senón a reinterpretación contemporánea desta señora, psicóloga ela.

A idea de androxinia de Bem é a converxencia, nun mesmo individuo, de características socialmente atribuídas ao rol de xénero feminino e ao masculino. Non ten que ver con levar tacóns ou garavata, aínda que tamén poda molar, senón con trazos de personalidade que a nosa sociedade “decide”, de xeito mais ou menos sutil, que son apropiadas para os homes ou para as mulleres. Hai algunhas moi evidentes, como a agresividade ou a tenrura, pero hai algunhas outras bastante mais perversas e sutís. Por exemplo, considerar que a defensa das propias ideas é un rasgo caracteristicamente masculino se cadra non está tan claro de entrada, pero só hai que observar como se comportan a maioría das mulleres nas discusións sobre política para que nos quede clarérrimo cal é o papel social que se agarda de nós: calar e escoitar, no mellor dos casos, ou afastarse e falar das ofertas de conxelados, no peor.

Agora vén a obviedade. Esta boa señora, fantástica e feminista, aínda que despois houbo moito que dicir sobre as atribucións de xénero, vai e descubre a pólvora: resulta que os individuos andróxinos, aqueles que se atribúen características de ambos roles, son mais flexibles, funcionan mellor e teñen respostas mais adaptativas ás diferentes situacións da vida.

Para min alomenos, a conclusión é obvia: a ideoloxía de rol é en última instancia o que sustenta a desigualdade, é a esencia mesma do patriarcado e limita e restrinxe a todas as persoas, aínda que as mulleres levemos a peor parte. A idea de que existen características e cualidades inherentes a homes ou mulleres, e non a individuos concretos,  impide unha verdadeira liberdade, tanto para uns como para as outras,  e aínda mais a de persoas trans ou interxénero, obrigad*s a encaixar nos estreitos corsés do que a sociedade considera que é “masculino” ou feminino”. E mentres non logremos ser libres, nunca poderemos ser verdadeiramente iguais.

Os turcos din: “Hai tres clases de persoas: as boas persoas, as malas persoas e os taxistas”. Isto sóubeno mais tarde, pero xa experimentara o dito en carnes propias cando o escoitei. A miña breve visita a Estambul comezou cunha carreira demencial a 140 kilómetros por hora polo medio da cidade, con banda sonora de tecno turco (?), en parte polo arcén, en parte pola beirarrúa e en parte marcha atrás, que segundo comprobei, é o xeito local de entender o sinal que nós coñecemos como direción prohibida. Mentres, o taxista non deixaba de repetirme “no problem, lady” que era o único que sabía dicir en inglés, ao ver que eu trataba desesperadamente de poñer o cinto de seguridade, que non existía, dando tumbos polo asento traseiro.

Estambul é unha cidade peculiar, á vez totalmente e en absoluto europea, aínda que sexa difícil de entender sen estar alí. Da sensación de que poderías vivir anos nela e aínda así non rematarías de coñecela ben. Pero como se coñece realmente unha cidade é indo aos bares, así que aló nos fumos, a primeira noite, o selecto grupo das aves nocturnas, a un garito que alguén lle recomendara a alguén por algún motivo, e que resultou ser o Sah Bar, un sitio impresionante en Sultanhamet, con terrazas, apartados, bodegas e toda unha serie de recunchos marabillosos, con bastante xente incluso un martes en pleno Ramadán.

O gato da casa decidiu que eu era o mais cómodo do sofá e alí se apalancou, sen nen sequera preguntar, dando por feito que se estaba alí era para acariñalo a el, faltaría mais.  E non sei como, rematamos explicándolle a nosa visión do conflicto vasco a un australiano e ao dono do bar, falando de feminismo e de se Turquía debía ou non entrar na Unión Europea, cantándolle ao australiano o happy birthday, versión de Louis Armstrong, e o dono sacounos unha botella de viño ao parecer carísima porque si, porque nós o valemos, e porque as mozas eramos beautiful de todo e o rapaz que viña con nós un very lucky guy, e ao final déronnos as tantas e nin Alá conseguiu erguerse para ir ao congreso ao día seguinte. Iso si, prométemoslles a Dean e a Onur que iamos voltar polo Sah Bar a próxima vez que vaiamos a Estambul. Así que agora non me queda mais remedio que volver. Unha promesa é unha promesa.

Xa é oficial: son fan dese delirio psicotrópico-conceptual chamado I.T. Crowd, a serie mais divertida que vin en moito tempo. E iso que vou polo capítulo tres. Só fai falla ver o novo número de emerxencias ou a parodia dos anuncios antipiratería (tedes que ver isto se non o víchedes xa) para non poder deixala.
O caso é que o segundo capítulo comeza coa xefa, Jen, fascinada diante dun escaparate con estes zapatos, tan obviamente incómodos e pouco prácticos como marabillosos, e a verdade é que, aínda que eu non chego ao grao de autolesión que ela acada, sentinme un pouco identificada. Ese día vinme tentada de erguerme e berrar “Zapatos!!!” nunha reunión do traballo.

Tratar de explicar o por que da miña particular afeción polos zapatos é como explicar o misterio da trinidade: imposible e absurdo. Canto mais altos e vertixinosos mais me gustan, e mais perigosos resultan. Pero sei que non son a única, que somos un grupiño de fieis adeptas (e adeptos, non nos fagamos agora os inocentes) a estes artefactos de Satanás que son os tacóns. Inútiles? Dende logo. Violencia patriarcal autoinfrinxida? Probablemente. Incómodos? Non sempre.

Non sei en que reside a esencia da fascinación polos zapatos, ou por que fan ese efecto de satisfación narcisista que ningún outro artigo de consumo logra, pero coido que está relacionado cunha cualidade única: os zapatos sempre quedan ben. Se che entran no pé, sempre son aquilo que agardas que sexan. A roupa pode sentarche mellor ou peor, facer enrugas ou desvelar michelíns, pero uns zapatos bonitos son bonitos léveos quen os leve. E gañas automaticamente puntos de carisma. Non ante os posibles ligues (que teño para min que o último que che miran son os zapatos) senón ante ti mesma, que de súpeto mides cinco (ou dez) centímetros mais e camiñas cunha elegancia que non sabías que tiñas (aviso a navegantes: para este último efecto de puntos extra de carisma, fai falla adestramento previo. Se non, mais aló de cinco ou seis centímetros, o que consegues e parecer Donald volvendo á casa de botellón).

Pero coido que, mais aló disto, o verdadeiramente fascinante é a súa completa inutilidade. É como a arte, non valen para nada! Só teñen o puro valor estético de ser fermosos. Déixovos coa miña última e vertixinosa adquisición.

Mario prémiame co galardón Dardo, supoño que se non polo colegueo, si pola frikallada e por poñer os post mais tixolo do mundo (véxase para mostra Teoría de Cordas ou o mais recente KV60). O premio inclúe un meme subrepticio, xa que á miña vez teño que escoller tres blogs, linkalos e poñer a imaxe do premio. Cada vez me resulta mais difícil escoller entre os blogs que mais me gustan, porque cada vez sigo mais, e cada un ten as súas cousas. Ademáis, como sempre chego tarde, xa hai varios candidatos premiados. A miña selección dos blogs con mais puntos de carisma son:

1. Entropía, equilibrio e exhibicionismo: unha nova e interesante incorporación, en fondo e forma, ao panorama blogomilleiro.

2. Fuji (Lonxe do mar), o meu nexo musical no blogomundo. Ademais, os sopladores de ventos temos que apoiarnos mutuamente 😉

3. Antuán, un galego na corte do rei Gnu. Por aunar información e entretemento. E por este último, brutal, mundial, grandísimo post. A Antuán sáenlle polas orellas os puntos de carisma.

Nunca fixéchedes unha desas cousas que sabedes de sobra que non vai traer nada bo, pero que non podedes evitar facer? E non me refiro a unha desas cousas que se din ou se fan de marcha unha noite e das que despois te arrepintes unha semana. Refírome a facer algo a sabendas, con perfecta lucidez e coñecemento das consecuencias. Eu fíxeno. Fun ver The Spirit. Por que? Supoño que porque me gustou moito Sin City, porque saía Scarlett e porque tiña estética de cómic de serie negra, e aló fun, de cabeza e nunha sala cara, ademáis. Iso a pesar de que o meu Oráculo particular xa se pronunciara, e de xeito particularmente claro: nin de coña.
Pois era peor. Eu lera de todo: que era nazi, que tiña diálogos estúpidos, que parecía que Frank Miller estaba borracho… Todo era verdade (ben , o de nazi só un pouco) pero iso non era o mais impactante dunha peli moi coidada esteticamente e unha absoluta bazofia en canto ao guión. O mais grave con diferenza é o incrible, avermellante, descarada e absolutamente machista que é esta peli!!! (a idea é que leades esta frase como un ouveo in crescendo de indiganción). Dende a frase mítica: “hay quien dice que antes de morir ha visto su vida pasar ante sus ojos. Yo sólo veo… mujeres” até a caracterización? das personaxes femininas, todas e cada unha das cales caen inmediatamente rendidas aos pés do heroe e non amosan o menor atisbo de intelixencia (salvo se cadra o personaxe de Scarlett, que igual podería dar un spin off bastante mellor que o filme-matriz) senón unicamente unha serie de tópicos sen fisuras: as tías o que queremos é un home, por moita carreira que teñamos, gústannos as cousas brillantes como se foramos pegas, movémonos por impulsos a nivel reptiliano, e somos totalmente incapaces de gardar a menos discreción sobre asuntos importantes, polo que confiar nunha de nos (pérfidas!) pon en perigo a identidade do heroe da garavata.

Pode haber algo mais arrepiante? Para min, si. Que nada disto apareza nin sequera mencionado en ningunha das críticas da peli, nas que a ninguén se lle escapan detalles como que sae unha esvástica ou que se lle ve o cu a Eva Mendes. Nin unha soa palabra sobre algo que non é unha interpretación miña nin un detalle no que hai que reparar adrede, senón que é unha ideoloxía patente en todo o filme, de xeito obvio e sen sutilezas. E digo ideoloxía con toda a intención. Isto, o que me leva a pensar, é que algo así non chama a atención. Se no canto de mulleres son negros (por poñer) os que saen retratados con tódolos tópicos sobre eles, todo o mundo sae indignado do cine, e pídeselle ao señor Miller que se retracte publicamente. Pero con isto non, porque se asume moi ben socialmente que non é ofensivo representar ás mulleres como se foran retrasadas, que é cinema e que non se está a falar, por favor, de todas as mulleres. Que es unha paranoica e que como te pos por nada. Muller.

P.D: pero nos meus peores pesadelos sairá xa para sempre esa singularidade cósmica que é Paz Vega (singular polo inexplicable que me resulta que siga facendo cine sendo tan incriblemente mala actriz) na personaxe dunha turcoespañola bailarina exótica con acento francés. Inenarrable.

Ao chegar estas datas, póñome anticlerical. Dáme por aí, xa vedes. A outra xente dálle por indignarse contra o consumismo e a perda de sentido do Nadal, pero eu prefiro meterme coa igrexa católica, sobre todo cando van provocando.

Como xa confesei noutra ocasión, son desa escasa especie á que lle gustan as festas de Nadal, con todo o que teñen de hortera, mercantil, chirriante e esgotador. Sempre pensei que me gustaría poder celebrar outra cousa que os católicos non expoliaran antes, pero a verdade é que coa experiencia que teñen usurpando festividades, xa non quedaba moita cousa. Pero resulta que houbo un tipo que lle debía de pasar o mesmo e decidiu inventar a súa propia festa, e celebrala tamén en Nadal, en plan software libre pero con festas. Algo así como unhas OpenChristmas, con todo o bo (comida, festa, alcol e agasallos) pero sen o malo (misa, pelis ñoñas e discursos de autoridades). Básicamente, Kwanzaa é un Nadal corrixido e mellorado. E inventado por un señor afroamericano en data recente, concretamente 1966, o que lle da un punto hippy e psicodélico que tamén mola.

Non sei, o que non me acaba de convencer é a combinación de cores, iso de manter o vermello e verde clásico pero engadir negro. É un pouco como aqueles chándales de marca Adidash ou Bennettone. Eu optaría por unha estética innovadora e totalmente diferente, non sei, branco e inox, en plan 2001: Unha odisea no espazo, por exemplo. Pero a idea está guai. Entre a Kwanzaa e o monstro voador de espagueti, xa case teño montado o meu propio panteón ateo 😉

P.D: a tira é do blog de Mauro Entrialgo, que recomendo efusivamente se aínda non o coñecedes. Brutal.

Outra aproximación a Alicia, desta vez por parte da fotógrafa Annie Leibovitz, a quen teño especial apego, ademáis de polas súas fotos de actores Hollywoodienses, por ser parella de Susan Sontag. Quédome con Beyoncé e o Sombrereiro tolo, por suposto :p



Esta converteuse na anécdota da viaxe por excelencia. A Raíña en Bruxas, aburrida xa de pasear pola vila dos elfos e as fadas, trata de atopar marcha á pouco decente hora das dez e media da noite. No meu precario inglés, ocórreseme preguntarlle á recepcionista do hotel se coñece algún local de jazz por alí cerca (en Internet poñía que si, que Flandes en xeral ten bastante tradición de jazz en vivo) e recibe esta sorprendente contestación:

Recepcionista demasido aria: Jazz? Jazz music? (con cara de “esa música de negros?”)
Eu: yes…
R.D.A: we don’t have jazz. (pronunciando “jazz” como con noxo)
Eu: ??? (con cara de “que queres dicir, tipa?”)
R.D.A: jazz is in America
Eu: sorry?
R.D.A: We don’t have jazz, jazz is in America.

O que quería contestarlle, e non puiden polo meu escaso dominio lingüístico, era: imos ver, loira. Eu veño da outra punta de Europa, dunha vila bastante mais pequena ca esta, e si hai jazz. We have jazz. Que me estás contando? Hai outra cousa que se pronuncie igual que jazz en flamenco e que sexa de mal gusto? Estouche preguntando sen querer onde se pilla droga aquí, é unha clave secreta ou algo? Ou é que tes ordes expresas de mandar aos turistas só ao museo do chocolate?

No primeiro sitio no que entramos esa noite, ao azar, un fulano cantaba blues, bastante ben por certo. Pola do hotel, igual podía actuar o espírito de Billie Holiday esa noite, que eu non me ía enterar.

Páxina seguinte »