Xa vos tardaba, non si? A min tardábame, polo menos, levo meses conténdome para non escribir antes de tempo desta Alicia que promete tanto. Da versión tan Disney e dulcificada ao pesadelo psicotrópico burtoniano.

Pero en realidade, vou agardar a vela para emitir un xuízo con criterio. Hoxe só quería mencionar os comentarios que desatou a estrea, e que me pareceron sorprendentes. A insigne psicóloga Alejandra Vallejo-Nágera (para quen non teña o gusto, representante da mais rancia tradición psi tardofranquista, que ao igual que os intelectuais de dereitas, algún hai, aínda que ninguén os toma en serio) opina, por exemplo, que a obra de Carroll non é para nenos. Non o filme, que non vin, e que igual non é para nenos (ese escote da Alice, mmmmm…) senón o libro orixinal. Escrito no século dezanove para nenas victorianas do século dezanove da puritanísima Inglaterra victoriana do século dezanove. Por un crego. En que demo estamos pensando???????.

Para min, isto indica dúas cousas. A primeira e máis xeral, que estamos nun momento no que, dende as posicións mais reaccionarias, determinadas persoas síntense libres de dicir chorradas sen fin que hai só uns anos pensarían do mesmo xeito, pero non se atreverían a dicir, o cal non deixa de ser preocupante. A segunda e máis concreta, que estamos concedéndolle aos nenos menos capacidades que na Inglaterra de Carroll, cando se pensaba que eran pequenos proxectos de persoa, sen personalidade de seu. Carroll non poñía en dúbida a competencia das Liddle para entender os xogos lóxicos do país das marabillas, pero semellan ser demasiado complexos para os nosos pequenos xenios da informática e tolos dos videoxogos?.

Non podo evitar pensar que, mais que unha regresión real da intelixencia media dos críos de nove anos a nivel mundial, trátase do medo de certos adultos aos coñecementos e á intelixencia coa que se enfrontan diariamente en forma de monstros en zapatillas que consiguen programar o vídeo sen ter que ler as instrccións antes. O mecanismo freudiano de negación funciona a todo flispín tratando de convencerse de que os nenos asustaríanse moitísimo ante o sinistro sorriso do gato de Chesire ou a teima da Raíña Vermella (a outra, a mala) con cortar cabezas. Por sorte, os nenos que saben ler xa son capaces de entender que alguén que morre na tele non morre de verdade, para canto mais nun libro, ou que os gatos non falan nin moito menos sorrín (“con todos eses dentes!” como di un tanto inqueda a propia Alicia). Así que igual conviña deixar de tratalos como se fosen retrasados, porque cando medren vanse lembrar.